ഭൂമിയില്നിന്ന് അയയ്ക്കുന്ന റേഡിയോ സന്ദേശം പേടകത്തിലെത്താന് ഏതാണ്ട് 24 മണിക്കൂര് വേണം
ഒരു ഹായ് അയച്ചാൽ അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ് എന്നൊരു ചോദ്യം അയച്ചാൽ, ആ വിവരം ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തണമെങ്കിൽ പ്രകാശ വേഗതയിൽ സഞ്ചരിച്ചാൽ പോലും ഒരു ദിവസം! .സംശയിക്കേണ്ട മനുഷ്യന് നിര്മിച്ച വസ്തുക്കളില് ഒരെണ്ണം, എന്നുവച്ചാൽ ഭൂമിയില്നിന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതല് ദൂരം സഞ്ചരിച്ച ബഹിരാകാശ പേടകമായ വോയേജർ 1 (Voyager 1) അത്യപൂർവ്വങ്ങളിൽ അത്യാപൂർവമായ ചരിത്രനേട്ടത്തില് എത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ഭൂമിയില്നിന്ന് ഒരു പ്രകാശദിനം (One Light-day) അകലെയെത്തുന്ന ആദ്യ മനുഷ്യനിര്മിത വസ്തുവായി നാസയുടെ (NASA) വോയേജർ 1 മാറി. 1977ല് വിക്ഷേപിച്ച പേടകം 49 വര്ഷത്തോളമായി പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അജ്ഞാത മേഖലകളിലൂടെ സഞ്ചാരം തുടരുന്നു. നവംബർ 18 ബുധനാഴ്ച ഇന്ത്യന് സമയം ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് 3.46നാണ് വോയേജർ 1 ഈ ചരിത്രനേട്ടത്തിലെത്തിയത്.ഭൂമിയില്നിന്ന് ഏകദേശം 2,590 കോടി കിലോമീറ്റര് അകലെയാണ് പേടകം യാത്ര ചെയ്യുന്നത്.
പ്രകാശം ഒരു സെക്കന്ഡില് ഏകദേശം 300000 കിലോമീറ്റര് സഞ്ചരിക്കും. ഈ വേഗത്തില് 24 മണിക്കൂര് കൊണ്ട് എന്നുവച്ചാൽ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് പ്രകാശം പിന്നിടുന്ന ദൂരമാണ് ഒരു പ്രകാശദിനം (One Light-day). ഏകദേശം 25.9 ബില്യന് കിലോമീറ്ററാണിത് (Billion Kilometre). വോയേജർ 1 ഭൂമിയില്നിന്ന് ഇത്രയും അകലെയെത്തിയതോടെ പേടകവുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നതിനും സമയമെടുക്കും, അതും ഒരു റെക്കോർഡ് ആണ്.ഭൂമിയില്നിന്ന് അയയ്ക്കുന്ന റേഡിയോ സന്ദേശം പേടകത്തിലെത്താന് ഏതാണ്ട് 24 മണിക്കൂര് വേണം. വോയേജർ 1-ല് നിന്നുള്ള മറുപടി ഭൂമിയിലെത്താനും അത്രതന്നെ സമയം വേണ്ടിവരും. അതായത്, ഒരു സന്ദേശം അയച്ച് മറുപടി ലഭിക്കാന് രണ്ട് ദിവസത്തോളം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും.
അമേരിക്കന് ബഹിരാകാശ ഏജന്സിയായ നാസ 1977 സെപ്റ്റംബര് അഞ്ചിനാണ് വോയേജർ 1 വിക്ഷേപിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഇരട്ടപേടകമായ വോയേജർ 2 (Voyager 2) വിക്ഷേപിച്ച് 16 ദിവസങ്ങള്ക്ക് ശേഷമായിരുന്നു ഇത്. സൗരയൂഥത്തിലെ വാതക ഭീമന്മാരായ വ്യാഴവും അതിനപ്പുറവും ഉള്ള ഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുകയായിരുന്നു പ്രധാന ലക്ഷ്യം. 1979ല് വ്യാഴത്തെയും (Jupiter) 1980ല് ശനിയെയും (Saturn) പേടകം അടുത്തുകൂടി നിരീക്ഷിച്ചു. ഈ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉപഗ്രഹങ്ങള്, വളയങ്ങള്, വ്യാഴത്തിനും ഒരു വളയം ഉണ്ടെന്ന കാര്യവും, അന്തരീക്ഷം, ഈ ഗ്രഹങ്ങളുടെ എല്ലാം കളർ ചിത്രങ്ങൾ ആദ്യമായി പകർത്തിയതു അടക്കം നിര്ണായക വിവരങ്ങള് ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചു. ശനിയുടെ ഉപഗ്രഹമായ ടൈറ്റനെ (Titan) നിരീക്ഷിച്ചതിനു പിന്നാലെയാണ് പേടകം ഗ്രഹങ്ങളുടെ സഞ്ചാരപഥത്തിന് പുറത്തേക്ക് നീങ്ങുന്ന ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് യാത്ര തുടങ്ങിയത്.
2012 ഓഗസ്റ്റില് വോയേജർ 1 സൗരയൂഥത്തെ ചുറ്റിയുള്ള സൂര്യന്റെ സംരക്ഷണ മേഖലയായ ഹീലിയോസ്ഫിയറിന്റെ (Heliosphere) അതിര്ത്തി കടന്നു. ഇതോടെ നക്ഷത്രാന്തര ബഹിരാകാശ (Interstellar Space) മേഖലയിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന ആദ്യ മനുഷ്യനിർമ്മിത ബഹിരാകാശ പേടകമായി ഇത് മാറി. സൂര്യനില്നിന്നുള്ള കണികകളും കാന്തികമണ്ഡലവും സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന മേഖലയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള പ്രദേശമാണ് നക്ഷത്രാന്തരീയ ബഹിരാകാശം. സഹോദര പേടകമായ വോയേജർ 2 (Voyager 2) പേടകം നക്ഷത്രാന്തര ബഹിരാകാശത്ത് പ്രവേശിച്ചത് 2018 നവംബർ 5-നാണ് (നാസ ഇത് ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചത് 2018 ഡിസംബർ 10-ന്).
വോയേജർ 1-2 പേടകങ്ങളുടെ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും അതിശയകരമായ കാര്യം അരനൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇപ്പോഴും ഭൂമിയുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നത് എന്നതാണ്. ഇന്നത്തെ സ്മാര്ട്ട്ഫോണുകളുടെയും കംപ്യൂട്ടറുകളുടെയും കാലത്തിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് വികസിപ്പിച്ച സാങ്കേതികവിദ്യകളാണ് പേടകത്തിലുള്ളത്. കുറച്ചുകൂടെ കൃത്യമായിട്ട് പറഞ്ഞാൽ ഒരു സാധാരണ കാൽക്കുലേറ്റർ മെമ്മറിക്ക് തുല്യമായിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ. സൗരോര്ജം ഉപയോഗിച്ചല്ല വോയേജർ 1 പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. പകരം റേഡിയോ ഐസോടോപ്പ് തെർമോഇലക്ട്രിക് ജനറേറ്ററുകളാണ് (Radioisotope Thermoelectric Generators - RTG) ഇതിന് ഊര്ജം നല്കുന്നത്. അതിനു കാരണം ഈ പേടകങ്ങൾ എന്തായാലും സൗരയൂഥം കടന്നു ദൂരേക്ക് പോകും സ്വാഭാവികമായും സൂര്യൻറെ പ്രകാശം കിട്ടുന്നത് ഇല്ലാതെയാവും അപ്പോൾ സോളാർ പാനലുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് അർത്ഥരഹിതമാകും.
പ്ലൂട്ടോണിയം-238 (Plutonium-238) എന്ന റേഡിയോ ആക്ടീവ് പദാര്ഥം വിഘടിക്കുമ്പോള് പുറത്തുവരുന്ന താപത്തെ വൈദ്യുതോര്ജമാക്കി മാറ്റുന്നതാണ് തെർമോ ഇലക്ട്രിക് ജനറേറ്റർ സംവിധാനം. പേടകത്തിലെ വൈദ്യുതോത്പാദനം കാലക്രമേണ കുറഞ്ഞുവരികയാണ്. അതിനാല് പ്രവര്ത്തനം തുടരാന് ആവശ്യമായ ഊര്ജം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ചില ശാസ്ത്രീയ ഉപകരണങ്ങള് നാസ പല കാലങ്ങളിലായി ഓഫ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കോടിക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകള് അകലെ സഞ്ചരിക്കുന്ന പേടകത്തിലേക്ക് ഭൂമിയില്നിന്ന് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ അയയ്ക്കുന്ന കമാന്ഡുകള് വഴിയാണ് എന്ജിനീയര്മാര് അതിന്റെ പ്രവര്ത്തനം നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.
മണിക്കൂറില് ഏകദേശം 61,000 കിലോമീറ്റര് വേഗത്തിലാണ് വോയേജർ 1 പ്രയാണം ചെയ്യുന്നത്. എങ്കിലും ഏറ്റവും അടുത്ത നക്ഷത്രവ്യവസ്ഥയായ ആൽഫ സെന്റോറിയിലെത്താന് (Alpha Centauri) ഇതിന് ഇനിയും വലിയ ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള നക്ഷത്രവ്യവസ്ഥകളിലൊന്നായ ആൽഫ സെന്റോറി നാല് പ്രകാശവര്ഷത്തിലധികം (Light-years -പ്രകാശം ഒരു വർഷം കൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കുന്ന ദൂരമാണ് ഒരു പ്രകാശവർഷം) അകലെയാണ്. നിലവിലെ സഞ്ചാരപാത അനുസരിച്ച് ഗ്ലീസ് 445 (Gliese 445) എന്ന നക്ഷത്രത്തിന്റെ ദിശയിലേക്കാണ് വോയേജർ 1 നീങ്ങുന്നത്. ഏകദേശം 40,000 വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം ഈ നക്ഷത്രത്തിന് സമീപത്തുകൂടി കടന്നുപോകുമെന്നാണ് ശാസ്ത്രത്തിൻറെ കണക്കുകൂട്ടല്. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാലും നക്ഷത്രത്തില്നിന്ന് ഏകദേശം 1.7 പ്രകാശവര്ഷം അകലെയായിരിക്കും പേടകം. ആ കാര്യങ്ങളൊക്കെ കാണാൻ ഭൂമിയിൽ ഏതാലും മനുഷ്യൻ ഉണ്ടാവില്ല എന്നത് ഉറപ്പാണ്, ഒന്നും രണ്ടും വർഷങ്ങളൊന്നും അല്ലല്ലോ!.
ഒരു തിരിച്ചുവരവില്ലാതെ എന്നെന്നേക്കുമായി സൗരയൂഥം വിട്ട് ബഹിരാകാശത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് പോകുന്ന വോയേജർ പോലുള്ള പേടകങ്ങള് കേവലം ശാസ്ത്ര പരീക്ഷണത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങള് മാത്രമല്ല ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും വിവരങ്ങള് അടങ്ങിയ ഒരു ടൈം ക്യാപ്സൂൾ (Time Capsule) കൂടിയാണ്. അതായത് ഏതെങ്കിലും അന്യഗ്രഹ ജീവികൾ (ഭൂമിക്കപ്പുറത്ത് ഒരു ജീവനുണ്ടെങ്കില്, അവ എപ്പോളെങ്കിലും വോയേജറിനെ കണ്ടെത്തുകയാണെങ്കില്) ഭൂമിയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനായാണ് ഈ ഗോൾഡൻ റെക്കോർഡ് (Voyager Golden Record) നാസ വോയേജറില് സൂക്ഷിച്ചത്. ഭൂമിയിലെ 55 ഭാഷകളിലുള്ള ആശംസകള്, 116 അനലോഗ് ചിത്രങ്ങൾ, കടലിലെ തിരമാലകളുടെ ശബ്ദം, കാറ്റ്, ഇടിമിന്നൽ, മൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ, കൂടാതെ ബീഥോവൻ അടക്കമുള്ളവരുടെ ക്ലാസിക്കൽ സംഗീതവും ചക്ക് ബെറിയുടെ (Chuck Berry) റോക്ക് ആൻഡ് റോൾ ഗാനമായ ജോണി ബി ഗൂഡ് (Johnny B. Goode) ഉള്പ്പെടെയുള്ളവയാണ് നാസ ഈ ഗോൾഡൻ റെക്കോർഡില് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്. പ്രകൃതിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സന്ദേശമാണ് ഈ സ്വര്ണ്ണത്തകിടിലൂടെ നാസ ഭൂമിക്ക് പുറത്തുള്ള ജീവനുകള്ക്കായി കരുതിവെച്ചത്. ശാസ്ത്രജ്ഞനായ കാൾ സാഗന്റെ (Carl Sagan) നേതൃത്വത്തിലുള്ള സംഘമാണ് ഇതിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചത്. ഭാവിയില് വോയേജർ പേടകങ്ങള് നിര്ജീവമായാലും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം ഈ സുവര്ണ റെക്കോര്ഡ് (Golden Record) ഭൂമിയുടെ മൗനമായ കാൽപ്പാടുകളായി പ്രപഞ്ചത്തിൽ അവശേഷിക്കും, ശൂന്യതയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും.
സൗരയൂഥ കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ വോയേജർ 1 ഉപയോഗിച്ച ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ദൗത്യമാണ് ഫാമിലി പോർട്രെയ്റ്റ് (Solar System Family Portrait). സൗരയൂഥത്തിന് പുറത്തേക്ക് യാത്ര തുടരുന്നതിനിടെ, സൗരയൂഥത്തിലെ ഗ്രഹങ്ങളെ ഒന്നാകെ ഒറ്റ ഫ്രെയിമിൽ കാണിക്കുന്നതിനായി കാൾ സാഗന്റെ (Carl Sagan) ആശയപ്രകാരം 1990 ഫെബ്രുവരി 14നാണ് പേടകത്തിന്റെ ക്യാമറ പിന്നിലേക്ക് തിരിച്ച് ഈ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തിയത്. കാൾ സാഗൻ ഇങ്ങനെ ഒരു ആശയം പറഞ്ഞപ്പോൾ, പേടകത്തിന്റെ ക്യാമറ എന്നന്നേക്കുമായി കണ്ണ് അടയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ചിത്രം പകർത്തണമെന്ന് ആദ്യം നാസ അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പിന്നീടാണ് അതിൻറെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കിയിട്ട് ആവണം അല്ലെങ്കിൽ എന്തുതന്നെയായാലും ഒടുവിൽ നാസ അധികാരികൾ ചിത്രം പകർത്താൻ അനുവദിക്കുകയും അതിനുള്ള കമാൻഡുകൾ പേടകത്തിലേക്ക് അയക്കുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ പരസഹസ്രം കിലോമീറ്റർ അകലെ തിരിഞ്ഞ് ഒരു ക്ലിക്ക്!, പിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി ക്യാമറ കണ്ണടച്ചു.
ഭൂമിയിൽനിന്ന് ഏകദേശം 600 കോടി കിലോമീറ്റർ അകലെനിന്നാണ് ഈ ദൗത്യം നടന്നത്. ഇതിൽ ശുക്രൻ (Venus), ഭൂമി (Earth), വ്യാഴം (Jupiter), ശനി (Saturn), യുറാനസ് (Uranus), നെപ്റ്റ്യൂൺ (Neptune) എന്നിവയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി. ഈ ഫാമിലി പോർട്രെയ്റ്റ് (Family Portrait) ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി പകർത്തിയ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ചിത്രമാണ് പേൽ ബ്ലൂ ഡോട്ട് (Pale Blue Dot). അനന്തമായ ബഹിരാകാശ ഇരുട്ടിൽ, സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു നേർത്ത കിരണത്തിനുള്ളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ചെറിയ നീലപ്പൊട്ടായാണ് ഭൂമി ഇതിൽ കാണപ്പെടുന്നത്. മനുഷ്യരാശിയുടെ ചരിത്രവും ജീവിതവുമെല്ലാം നടന്ന ഈ ചെറിയ ലോകത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമിപ്പിച്ച പേൽ ബ്ലൂ ഡോട്ട് (Pale Blue Dot) എന്ന പേരിൽ പിന്നീട് കാൾ സാഗൻ ഒരു പ്രശസ്ത പുസ്തകവും രചിച്ചു.
മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി സൗരയൂഥത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുറത്തുള്ള ഊർട്ട് ക്ലൗഡ് / Oort Cloud പൂർണ്ണമായി കടക്കാൻ വോയേജർ പേടകങ്ങൾക്ക് ഇനിയും ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ എടുക്കും.
വോയേജർ പേടകങ്ങളിൽ ആശയവിനിമയത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാന ആന്റിന ഏകദേശം 3.7 മീറ്റർ വ്യാസമുള്ള ഒരു വലിയ ഹൈ-ഗെയിൻ ഡിഷ് ആന്റിനയാണ് (High-Gain Antenna). ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ഭൂമിയിലേക്ക് ദുർബലമായ റേഡിയോ തരംഗങ്ങളെ കൃത്യമായ ദിശയിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച് അയയ്ക്കാനും, ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാനും ഈ ഡിഷ് ആന്റിന സഹായിക്കുന്നു. വളരെ കുറഞ്ഞ വൈദ്യുതിയിൽ (ഏകദേശം 20 വാട്ടിനടുത്ത്) പ്രവർത്തിക്കുന്ന ട്രാൻസ്മിറ്ററുകളിൽ നിന്നുള്ള സിഗ്നലുകൾ ബഹിരാകാശത്ത് വെച്ച് ചിതറിപ്പോകാതിരിക്കാൻ, ഈ ആന്റിന എപ്പോഴും ഭൂമിക്ക് നേരെ കൃത്യമായി ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. പേടകം തിരിയുമ്പോഴോ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിലോ ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ലോ-ഗെയിൻ ആന്റിനകളും ഇതിനൊപ്പമുണ്ട്. എന്നിട്ടും പല സമയങ്ങളിൽ പേടകം നാസയുടെ കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു, ഇത്തരം ഒരു ആൻറിനെ ഉള്ളതുകൊണ്ടും, കൂടാതെ നിശ്ചിത കാലങ്ങളിൽ അത് തനിയെ ഭൂമിക്ക് നേരെ വരുന്ന രീതിയിലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടും അത്തരം സംവിധാനങ്ങൾ കൃത്യമായി വർക്ക് ചെയ്തതുകൊണ്ട്, പോരാഞ്ഞിട്ട് വളരെ നേരിയ സിഗ്നലുകൾ പോലും പിടിച്ചെടുക്കാൻ തക്ക സംവിധാനങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരികെ പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്, ഒന്നല്ല പലതവണ.
വോയേജർ പോലുള്ള അതിദൂര ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അതീവ ദുർബലമായ റേഡിയോ സിഗ്നലുകൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിനും, പേടകങ്ങളിലേക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങൾ അയയ്ക്കുന്നതിനുമായി നാസ (NASA) സ്ഥാപിച്ച ആഗോള സംവിധാനമാണ് ഡീപ് സ്പേസ് നെറ്റ്വർക്ക് (Deep Space Network - DSN). ഭൂമി കറങ്ങുന്നതിനനുസരിച്ച് ബഹിരാകാശത്തെ പേടകങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം തുടർച്ചയായി നിലനിർത്താൻ, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലായി (കാലിഫോർണിയയിലെ ഗോൾഡ്സ്റ്റോൺ, സ്പെയിനിലെ മാഡ്രിഡ്, ഓസ്ട്രേലിയയിലെ കാൻബെറ എന്നിവിടങ്ങളിൽ) ഏകദേശം 120 ഡിഗ്രി ഇടവിട്ടാണ് ഈ കേന്ദ്രങ്ങൾ സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഓരോ കേന്ദ്രത്തിലും 70 മീറ്റർ വരെ വ്യാസമുള്ള ഭീമൻ പാരബോളിക് ഡിഷ് ആന്റിനകളുണ്ട്; ബഹിരാകാശത്ത് നിന്ന് എത്തുന്ന അതിസൂക്ഷ്മ സിഗ്നലുകളെ ശേഖരിച്ച് ശക്തിപ്പെടുത്താനും, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള പേടകങ്ങളിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി വിവരങ്ങൾ കൈമാറാനും ഈ ഭീമൻ ആന്റിനകൾ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.
വോയജർ പേടകങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അനന്തമായ നക്ഷത്രാന്തര ലോകത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ്, കുറ്റാക്കൂരിരുട്ടിൽ അതായത് പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും ഇല്ലാത്ത, -270 ഡിഗ്രി എന്ന അതിമാരകമായ തണുപ്പിലൂടെ യാത്ര തുടരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ അറിയപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഏക ബുദ്ധിവികാസം സംഭവിച്ച ഒരു ജീവിവർഗത്തിനാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട തങ്ങളും, അതെ ബുദ്ധിവികാസം സംഭവിച്ച മനുഷ്യവർഗ്ഗം ഏൽപ്പിച്ചു തന്ന സുവർണ്ണ സന്ദേശവും പേറി യാത്ര തുടരുന്നു, തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത!



